امروز موضوعی رو تو این پست گذاشتم که خیلی از ما بهش مبتلا هستیم ولی اگر ما داریم تو دستگاه امام حسین (ع) کار میکنیم باید مثل اربابمون عمل کنیم تا الگویی برای دیگران باشیم...!
(( ملایمت در برابر انتقادگر ))
مردی به امام حسین (ع) گفت: در تو تکبری می بینم. امام در پاسخ او فرمود:
(( کٌل الکبر لله وحده و لا یکونْ فی غیره . قال الله تعالی: فلله العزة و لرسوله و للمومنین))
( همه کبریا و بزرگی از آن خدای یگانه است و در غیر او وجود ندارد. خدای تعالی می فرماید: پس عزت و ارجمندی از آن خدا و رسولش و مومنان است. )
خواننده ی گرامی !
به نظر شما وقتی شخصی به ما اهانت کند مثلا بگوید: تو متکبری! چه عکس العملی نشان می دهیم؟
آیا مانند حسین(ع) با ادب و ملایمت به او پاسخ می دهیم یا اینکه به صورت او می زنیم یا کلماتی نثارش می کنیم که مانند کارد به قلبش فرو رود و به جای یک کلمه ی او دو کلمه جواب می دهیم؟
واقعا ما در این موقعیت چکار می کنیم؟؟؟ 
هر کس می خواهد اخلاق حسینی را در وجود خویش تجسم بخشد باید با انتقاد کننده به نرمی و ملایمت رفتار کند حتی اگر انتقاد او نیش دار و غیر مودبانه باشد. زیرا بسیاری از همین منتقدان وقتی اخلاق کریمانه و ادب طرف مقابل را دیده اند به راه راست هدایت شده اند. 
امام حسین (ع) در سخنی دیگر درباره اثر نرمش و ملایمت می فرماید:
(( هر کس منطق و اندیشه را برنتابد و تدابیر در جان وی نفوذ نکنند ملایمت و نرمش کلید تسخیر اوست.))
درسهایی که از این دو حدیث می آموزیم:
۱. بهترین پاسخ به شخص بدهکار این است که به او نیکی کنیم و او را در معرض سرزنشهای نفس لوامه و وجدان باطنش قرار دهیم.
۲. وقتی انتقاد واقع بینانه نباشد و بر قلب گریان آید یا اصولا آن انتقاد وارد و بجا نباشد- پذیرفتن آن ضروری نیست. زیرا پذیرش چنین انتقادی از موارد تواضع نمی باشد. ولی نباید به انتقاد کننده نیز اهانت و سخت گیری کنیم . زیرا امکان دارد که نیت او خیر و سودرسانی به ما بوده اما در قضیه مورد انتقاد اشتباه کرده باشد. بنابراین باید بخاطر نیت خیر او و بها دادن به حق و حقیقت با او ملایمت و مدارا کنیم.
التماس دعا